Półpasiec – ogólna charakterystyka choroby

Półpasiec (łac. herpes zoster) jest jednostką chorobową, która polega na ponownym uaktywnieniu się wirusa ospy wietrznej (ang. varicella zoster virus) w organizmie człowieka. Chorują więc te osoby, które w przeszłości przechodziły ospę. Zaatakowane najczęściej zostają nerwy pochodzące z jednego rdzenia, choroba obejmuje zwykle jedną połowę ciała. Zmiany skórne najczęściej pojawiają się w okolicach międzyżebrowych lub na twarzy w obrębie oka czy nosa. Pęcherzyki są bolesne i swędzące, a niekiedy wypełnione również płynem surowiczym. Wysuszają się po około tygodniu od wysypania, u osób starszych jednak mogą być widoczne dłużej, ze względu na obniżoną odporność organizmu u tej grupy wiekowej. 

Objawy 

Do objawów półpaśca należą: 

  • dotkliwy ból; 
  • wysypka, skupiona w jednym miejscu, na jednej stronie ciała; 
  • pieczenie, swędzenie; 
  • ogólne rozbicie; 
  • senność; 
  • bóle głowy; 
  • gorączka; 

Ryzyko zachorowania 

Na zachorowanie na półpaśca narażone są głównie: 

  • osoby, które chorowały na ospę wietrzną – w wyniku reaktywacji wirusa; 
  • osoby w podeszłym wieku – wraz z wiekiem spada odporność organizmu; 
  • osoby, posiadające niską odporność organizmu – chorujący na nowotwory, zarażeni wirusem HIV, czy też po zabiegach transplantacyjnych.  
  • kobiety w ciąży; 

Leczenie 

W leczeniu półpaśca stosowane są leki przeciwwirusowe (http://myslowianki.pl/polpasiec-przyczyny-objawy-leczenie) , których zadaniem jest zmniejszenie nasilenia objawów choroby, a tym samym skrócenie czasu jej trwania. Przykładowe leki, jakie są stosowane to: acyklowir, walacyklowir. Tak, jak w przypadku wielu innych chorób, kluczowym elementem w leczeniu jest czas wykrycia objawów i podjęcia odpowiednich środków zapobiegawczych, leczniczych. Do łagodzenia bólu stosowane jest leczenie objawowe – maści, tabletki, okłady. 

Powikłania 

Najgroźniejszym powikłaniem, do jakiego dochodzi w przypadku zarażenia półpaścem jest neuralgia popółpaścowa. Objawia się ona bólem w miejscu zmienionym chorobowo, który trwa pomimo ustąpienia zmian skórnych. Dolegliwości są odczuwalne co najmniej 30 dni i utrzymują się nawet kilkanaście miesięcy. Osoby cierpiące na neuralgię mają znacząco obniżoną jakość życia, uskarżają się również na problemy w codziennym funkcjonowaniu. 

Inne powikłania związane są ściśle z umiejscowieniem półpaśca. W przypadku zaatakowania przez wirusa nerwu trójdzielnego istnieje ryzyko uszkodzenia narządu wzroku. Z kolei rozwój choroby w obrębie nerwu słuchowego zagraża prawidłowemu funkcjonowaniu narządu słuchu. Możliwe jest również zajęcie nerwów czaszkowych, co może prowadzić do zapalenia opon mózgowych, czy też zajęcie nerwów znajdujących się w powłokach brzusznych, a co za tym idzie, zaburzyć funkcjonowanie wątroby, trzustki i innych narządów.  

Trwałymi powikłaniami w tym schorzeniu mogą być: 

  • utrata, bądź zaburzenie wzroku; 
  • utrata lub pogorszenie słuchu; 
  • porażenie nerwów czaszkowych; 
  • powikłania neurologiczne; 
  • zgon. 

Zaraźliwość 

Wirus powodujący półpaśca jest w stanie przenosić się na osoby znajdujące się w najbliższym otoczeniu. Najbardziej narażone są osoby, które wcześniej nie przebyły ospy. Jeżeli taka osoba znajdzie się w pobliżu chorującego na półpaśca, może u niej dojść do zarażenia wirusem, czego efektem będzie rozwinięcie się ospy wietrznej. Pacjenci zarażają tylko w fazie choroby, w której występuje wysypka, szczególnie jeżeli pęcherze zawierają płyn surowiczy. Przed pojawieniem się wykwitów i po ich zaschnięciu nie ma ryzyka zarażenia się wirusem. 

Zaraźliwość w przypadku półpaśca jest znacznie mniejsza niż w przypadku ospy, jednak nie można całkiem wykluczyć ryzyka zarażenia. Najbardziej narażone są osoby starsze, kobiety w ciąży, wcześniaki i noworodki oraz osoby z obniżoną odpornością. 

Zapobieganie 

Jednym ze sposobów zapobiegania zachorowaniu na tą chorobę jest unikanie kontaktu z osobą już chorującą – czy to na ospę, czy półpaśca. W przypadku braku takiej możliwości, należy odpowiednio dbać o higienę, nie dotykać miejsc zmienionych chorobowo na ciele pacjenta. 

Znacznie bardziej skuteczną metodą zabezpieczającą przed zachorowaniem jest szczepienie ochronne. Dostępna jest szczepionka przeciwko ospie wietrznej, która zmniejsza również ryzyko zachorowania na późniejszą postać choroby – półpaśca. Szczepionkę tą można stosować już u niemowląt po 9 miesiącu życia, podawane są dwie dawki szczepionki. W kalendarzu szczepień ochronnych obowiązującym w naszym kraju jest ona wpisana jako szczepienie zalecane, co oznacza, że nie jest ona refundowana, należy za nią zapłacić z własnej kieszeni.  

Opracowana jest także szczepionka przeciwko samemu półpaścowi, mająca za zadanie ochronić przed chorobą osoby, które przebyły już ospę wietrzną. Ta postać szczepionki nie jest jednak dostępna w Polsce. 

Reasumując, półpasiec jest groźną chorobą zakaźną, wywołaną przez wirusa powodującego również ospę wietrzną. Jego leczenie nie należy do skomplikowanych, jednak zlekceważony może spowodować groźne komplikacje. 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *